در این مرحله ی سخت وقتی پذیرش رو میگیرین باید برین سایت سفارت کشوری که میخواین برین ببینین چقدر قبل از شروع کورستون میتونین برای ویزا اقدام کنین. کانادا و آمریکا فکر میکنم سه ماه باشه. حالا نکته ی مهم ویزای دانشجویی اینه که شما باید نشون بدین که برنامه ندارین بعد از درستون بمونین توی کشور میزبان. حتی اگه میخواین بمونین. اگه آفیسر قانع نشه که شما میتونین خودتون رو طی تحصیل ساپورت کنین و بعدش برمیگردین بهتون ویزا نمیده. برای قانع کردن چندتا چیز لازمه: سند ملک یا هرچی به نام شما، نامه ی گردش مالی 4ماهه بانک کسی که قراره ساپورتتون کنه که موجودیش حداقل یه س

توی لحظات خیلی رندوم اتفاق میافته؛ چیزی که اسمشو نمیخوام بذارم دلتنگی. اینکه ناگهان یادم میاد کجام. همینجوری نشستم دارم کتاب میخونم، سرمو بلند میکنم و یهو یادم میاد الان که الان 10066 کیلومتر با زندگی قبلیم فاصله دارم. چقدر دراماتیکه؛ هم اون ده هزار کیلومتر و هم زندگی قبلی. ینی فقط اگه یکم اون ور تر یه جایی وسط اقیانوس آرام میرفتم میشدم نقطه مقابل ایران. نمیدونم جایی خوندم، کسی داشت برام تعریف میکرد، که میگفت وارد یه رابطه ابیوسیو شدم و برای فرار ازش رفتم یه قاره دیگه. یه ساعت داشتم میخندیدم، چون آلموست. دارم توی آشپزخونه غذا درست میکنم و یه نگاه به قا

داشتم فکر میکردم من الان در چه مرحله ای از موو آن کردن هستم. دنایال رو که رد کردم. انگر؟ بارگنینگ رو که یه هفته توش بودم فکر کنم. میمونه دپرشن و اکستپتنس. آیا الان دپرسم؟ بهتره بپرسم آیا الان دپرس تر از قبلم؟ :)) نه حقیقتا. فکر میکنم حتی اون بارگنینگی که توش بودم هم از یه جای دیگه میومد تا مراحل بعد از بریک آپ. الان در مرحله ترک عادتم. مرحله ی آه کشیدنم. مرحله ی خوبه که تموم شد، ولی کاش اینجوری به همه چیز گند کشیده نمیشد. بعدش فکر کردم که آیا اصلا من هیچوقت بریک آپ واقعی رو تجربه کردم؟ اون عصبانیت که چرا تموم شد و غصه خوردن، دلتنگی و سوزیدن بعد از از دست دادن